آن که بدون غذا سير مي شود!
ترجمه:کامران صادقي
پژوهش ها نشان مي دهد افرادي که براي فرار از چاقي مفرط تن به تيغ جراحان مي سپارند، در معرض خطرات و آسيب هاي بسيار جدي هستند
توماس پالوتزي هاينس، سرآشپز يکي از هتل هاي نيويورک است که به دليل چاقي مفرط و اضافه وزن بالا چندي پيش در معرض خطر مرگ قرار داشت.در آزمايش هاي متعدد پزشکي مشخص شده بود که چاقي باعث ابتلاء وي به ديابت نوع 2 شده و علي رغم تحمل رژيم هاي مختلف غذايي نه تنها نتوانست از وزن بالايش کم کند، بلکه با 124 کيلوگرم وزن به مرز ترکيدن نزديک شده بود.
ابتلا به ديابت و درمان هاي مختلف اين بيماري عملا مشکلات بسياري را در پياده روي هاي بلند مدت از منزل تا محل کار براي او به وجود آورده و نيش و کنايه هاي ديگران نيز سرانجام باعث شد تا او براي کاستن از وزن بالاي خود اقدام کند.او از اين مي ترسيد که چاقي باعث عود کردن ديابت در او شده و بي سرپرست شدن همسر و فرزندانش را به دنبال داشته باشد.
اما مشاهده يک مستند پزشکي از تلويزيون زندگي پالوتزي را متحول کرد.اين برنامه که به بررسي نوعي از جراحي خاص بر روي شکم اختصاص داشت، نشان مي داد مي توان به لحاظ فيزيکي ميزان جذب غذا در شکم پايين آورده و از چاقي بيشتر جلوگيري کرد. پالوتزي بلافاصله در ماه آوريل براي انجام عمل دواطلب شد و توانست بخش عمده اي از شکم حجيم خود را برداشته و تنها قسمت کوچکي از آن را نگه دارد.
ناگفته پيداست که چنين عملي با همه ابعاد شگفت انگيزش ميزان جذب کالري را در فرد پايين مي آورد، اما نکته غريب اينجاست که نتايج عمل بسيار بيش از آن چيزي است که درتصورعموم وجود دارد.با اين که فرد پس از اين جراحي قادر به خوردن غذاي زيادي نيست، اما ذره اي از عصبانيت و تند مزاجي در وي ديده نمي شود.به نظر مي رسد پس از اين عمل، هورمون هايي که احساس گرسنگي را در فرد ايجاد مي کنند پنهان شده و برعکس توليد هورمون هاي تداعي کننده حس سيري چند برابر مي شود.
آنچه پس ازاين ابتکار پزشکي مورد بحث فراوان قرار گرفته است که اصولا روده نقشي بسيار بيشتر از تصورات قبلي در مسئله اشتبها و تنظيم قند خون دارد.اين در حالي است که پزشکان در گام هاي بعدي مي کوشند اين عمل جراحي سنگين را با داروهايي مناسب جايگزين کنند تا ديگر نيازي به تحمل دردهاي شديد پس از جراحي نباشد.
چاقي مفرط يکي از معضلات و چالش هاي جدي موجود در جوامع امروز محسوب مي شود.در حال حاضر بيشتر از يک سوم بزرگسالان در آمريکا به چاقي مبتلا هستند و شرايط در انگلستان استراليا نيز تقريبا به همين ترتيب است و با اين که اتخاذ رژيم هاي غذاي و ورزش مي تواند باعث کاهش چاقي شود، اما غالب افراد به دليل حس نامطبوع گرسنگي، تمايلي به تحمل اين رژيم ها ندارند و علي رغم سرمايه گذاري هاي ميليارد دلاري در صنعت رژيم هاي غذايي، تعداد کمي از افراد چاق موفق به کاهش وزن خود مي شوند.بسياري از کساني که به ظاهر موفق شده اند نيز پس از مدتي مجددا به شرايط قبلي خود باز مي گردند.به همين دليل بسياري ترجيح مي دهند تن به تيغ جراحان سپرده و از طريق جراحي وزن خود را کم کنند.در سال گذشته بيش از 200 هزار عمل جراحي کاهش وزن در ايالات متحده انجام شده که افزايش تعداد افراد چاق و بالارفتن شرايط ايمني اين اعمال، از دلايل اصلي آن محسوب مي شود.در سال حاضر خطر مرگ در حين يا بعد از اين اعملا تنها 0/5 درصد است، در حالي که چاق ماندن افراد مي تواند تا 13 سال نرخ اميد به زندگي را در آنها کاهش دهد.
در عمل جديد که آقاي پالوتزي نيز آن را انجام داده قسمتي از لوله کوچک منتهي به روده قطع مي شود.لوله اي که نقشي مهم در مراحل جذب و گزارش غذا دارد.کساني که اين عمل بر روي آنها انجام مي شود، در چند روز پس از جراحي، فقط مي توانند مايعات بنوشند و تا چند هفته نيز مي بايست به غذاهاي نرم مانند انواع مختلف سوپ ها قناعت کنند.
اين عمل به طور ميانگين يک سوم وزن بدن افراد چاق را کاهش مي دهد و قدرت جذب کالري را در غذاهاي چرب در روده آنها تا حدود زيادي پايين مي آورد.آقاي پالوتزي چهار ماه پس از اين عمل جراحي حدود 34 کيلوگرم وزن کم کرده و وزن وي مدام در حال کاهش است.فشار خون و سطح کلسترون او نيز به حالت معمول خود برگشته و بهتر از همه اين که نيازي به مصرف داروهاي ديابت ندارد.حال سؤال اينجاست که به راستي چه اتفاقي در بدن پالوتزي اتفاق افتاده است.در چند دهه گذشته پژوهش هاي متعددي پيرامون مجموعه هورمون ها و سيگنال هاي عصبي موثر در ميزان جذب غذا انجام شده است.به نظر مي رسد در اين مسئله دو سامانه کلي در بدن وجود دارد، سامانه اول مسئول حفظ ذخاير چربي بدن براي مدت طولاني است و سامانه دوم مسئول جذب غذا در جريان روز است.به نظر مي رسد در عمل جراحي جديد سامانه دوم بيش از سامانه اول تاثير پذيرفته و دچار دگرگوني مي شود.
علاوه بر اين همان طور که گفته شد يکي از نتايج جالب اين عمل تاثير آن بر کارکرد ديابت نوع 2 است.اصولا وقتي فرد غذا مي خورد غده پانکراس وي انسولين ترشح مي کند که باعث کنترل سطح گلوکز يا همان قند موجود در خون مي شود.در ديابت نوع 2 اين توانايي از پانکراس سلب مي شود و اين بيماري غالبا در افراد چاق شيوع بيشتري دارد و انتظار عمومي اين است که کاهش وزن باعث بهبود اين وضعيت شود.اما آنچه باعث شگفتي پزشکان شده، سرعت فوق العاده بالاي تاثير اين عمل در بازگشت شرايط عادي توليد انسولين است، به طوري که ظرف چند ساعت پس از عمل و پيش از اين که اصولا کاهش وزني اتفاق بيفتد، ترشح انسولين آغاز مي شود و بيمار مي تواند استفاده از داروهاي ديابت را متوقف کند.آقاي پالوتزي اين روزها شرايط بسيار خوبي را تجربه مي کند، اگرچه روند فزاينده کاهش وزن، کمي احساس ضعف عمومي را در عضلات وي به وجود آورده است.او واقعا حيات جديدي را آغاز کرده و مي تواند به ادامه زندگي خود با خانواده اش اميدوار باشد.
منبع:نيوساينتيست، 5 سپتامبر 2009 منبع:دانشمند شماره556
توماس پالوتزي هاينس، سرآشپز يکي از هتل هاي نيويورک است که به دليل چاقي مفرط و اضافه وزن بالا چندي پيش در معرض خطر مرگ قرار داشت.در آزمايش هاي متعدد پزشکي مشخص شده بود که چاقي باعث ابتلاء وي به ديابت نوع 2 شده و علي رغم تحمل رژيم هاي مختلف غذايي نه تنها نتوانست از وزن بالايش کم کند، بلکه با 124 کيلوگرم وزن به مرز ترکيدن نزديک شده بود.
ابتلا به ديابت و درمان هاي مختلف اين بيماري عملا مشکلات بسياري را در پياده روي هاي بلند مدت از منزل تا محل کار براي او به وجود آورده و نيش و کنايه هاي ديگران نيز سرانجام باعث شد تا او براي کاستن از وزن بالاي خود اقدام کند.او از اين مي ترسيد که چاقي باعث عود کردن ديابت در او شده و بي سرپرست شدن همسر و فرزندانش را به دنبال داشته باشد.
اما مشاهده يک مستند پزشکي از تلويزيون زندگي پالوتزي را متحول کرد.اين برنامه که به بررسي نوعي از جراحي خاص بر روي شکم اختصاص داشت، نشان مي داد مي توان به لحاظ فيزيکي ميزان جذب غذا در شکم پايين آورده و از چاقي بيشتر جلوگيري کرد. پالوتزي بلافاصله در ماه آوريل براي انجام عمل دواطلب شد و توانست بخش عمده اي از شکم حجيم خود را برداشته و تنها قسمت کوچکي از آن را نگه دارد.
ناگفته پيداست که چنين عملي با همه ابعاد شگفت انگيزش ميزان جذب کالري را در فرد پايين مي آورد، اما نکته غريب اينجاست که نتايج عمل بسيار بيش از آن چيزي است که درتصورعموم وجود دارد.با اين که فرد پس از اين جراحي قادر به خوردن غذاي زيادي نيست، اما ذره اي از عصبانيت و تند مزاجي در وي ديده نمي شود.به نظر مي رسد پس از اين عمل، هورمون هايي که احساس گرسنگي را در فرد ايجاد مي کنند پنهان شده و برعکس توليد هورمون هاي تداعي کننده حس سيري چند برابر مي شود.
آنچه پس ازاين ابتکار پزشکي مورد بحث فراوان قرار گرفته است که اصولا روده نقشي بسيار بيشتر از تصورات قبلي در مسئله اشتبها و تنظيم قند خون دارد.اين در حالي است که پزشکان در گام هاي بعدي مي کوشند اين عمل جراحي سنگين را با داروهايي مناسب جايگزين کنند تا ديگر نيازي به تحمل دردهاي شديد پس از جراحي نباشد.
چاقي مفرط يکي از معضلات و چالش هاي جدي موجود در جوامع امروز محسوب مي شود.در حال حاضر بيشتر از يک سوم بزرگسالان در آمريکا به چاقي مبتلا هستند و شرايط در انگلستان استراليا نيز تقريبا به همين ترتيب است و با اين که اتخاذ رژيم هاي غذاي و ورزش مي تواند باعث کاهش چاقي شود، اما غالب افراد به دليل حس نامطبوع گرسنگي، تمايلي به تحمل اين رژيم ها ندارند و علي رغم سرمايه گذاري هاي ميليارد دلاري در صنعت رژيم هاي غذايي، تعداد کمي از افراد چاق موفق به کاهش وزن خود مي شوند.بسياري از کساني که به ظاهر موفق شده اند نيز پس از مدتي مجددا به شرايط قبلي خود باز مي گردند.به همين دليل بسياري ترجيح مي دهند تن به تيغ جراحان سپرده و از طريق جراحي وزن خود را کم کنند.در سال گذشته بيش از 200 هزار عمل جراحي کاهش وزن در ايالات متحده انجام شده که افزايش تعداد افراد چاق و بالارفتن شرايط ايمني اين اعمال، از دلايل اصلي آن محسوب مي شود.در سال حاضر خطر مرگ در حين يا بعد از اين اعملا تنها 0/5 درصد است، در حالي که چاق ماندن افراد مي تواند تا 13 سال نرخ اميد به زندگي را در آنها کاهش دهد.
در عمل جديد که آقاي پالوتزي نيز آن را انجام داده قسمتي از لوله کوچک منتهي به روده قطع مي شود.لوله اي که نقشي مهم در مراحل جذب و گزارش غذا دارد.کساني که اين عمل بر روي آنها انجام مي شود، در چند روز پس از جراحي، فقط مي توانند مايعات بنوشند و تا چند هفته نيز مي بايست به غذاهاي نرم مانند انواع مختلف سوپ ها قناعت کنند.
اين عمل به طور ميانگين يک سوم وزن بدن افراد چاق را کاهش مي دهد و قدرت جذب کالري را در غذاهاي چرب در روده آنها تا حدود زيادي پايين مي آورد.آقاي پالوتزي چهار ماه پس از اين عمل جراحي حدود 34 کيلوگرم وزن کم کرده و وزن وي مدام در حال کاهش است.فشار خون و سطح کلسترون او نيز به حالت معمول خود برگشته و بهتر از همه اين که نيازي به مصرف داروهاي ديابت ندارد.حال سؤال اينجاست که به راستي چه اتفاقي در بدن پالوتزي اتفاق افتاده است.در چند دهه گذشته پژوهش هاي متعددي پيرامون مجموعه هورمون ها و سيگنال هاي عصبي موثر در ميزان جذب غذا انجام شده است.به نظر مي رسد در اين مسئله دو سامانه کلي در بدن وجود دارد، سامانه اول مسئول حفظ ذخاير چربي بدن براي مدت طولاني است و سامانه دوم مسئول جذب غذا در جريان روز است.به نظر مي رسد در عمل جراحي جديد سامانه دوم بيش از سامانه اول تاثير پذيرفته و دچار دگرگوني مي شود.
علاوه بر اين همان طور که گفته شد يکي از نتايج جالب اين عمل تاثير آن بر کارکرد ديابت نوع 2 است.اصولا وقتي فرد غذا مي خورد غده پانکراس وي انسولين ترشح مي کند که باعث کنترل سطح گلوکز يا همان قند موجود در خون مي شود.در ديابت نوع 2 اين توانايي از پانکراس سلب مي شود و اين بيماري غالبا در افراد چاق شيوع بيشتري دارد و انتظار عمومي اين است که کاهش وزن باعث بهبود اين وضعيت شود.اما آنچه باعث شگفتي پزشکان شده، سرعت فوق العاده بالاي تاثير اين عمل در بازگشت شرايط عادي توليد انسولين است، به طوري که ظرف چند ساعت پس از عمل و پيش از اين که اصولا کاهش وزني اتفاق بيفتد، ترشح انسولين آغاز مي شود و بيمار مي تواند استفاده از داروهاي ديابت را متوقف کند.آقاي پالوتزي اين روزها شرايط بسيار خوبي را تجربه مي کند، اگرچه روند فزاينده کاهش وزن، کمي احساس ضعف عمومي را در عضلات وي به وجود آورده است.او واقعا حيات جديدي را آغاز کرده و مي تواند به ادامه زندگي خود با خانواده اش اميدوار باشد.
منبع:نيوساينتيست، 5 سپتامبر 2009 منبع:دانشمند شماره556
